In 2007 heb ik voor het eerst meegedaan aan de Ketting van Ballonnen. Ik vond het best spannend. Dat verdween op de avond voor de start toen ik de andere deelnemers leerde kennen. De band die we als groep kregen tijdens de fietstocht was magisch. Ik heb echt vrienden voor het leven gemaakt. Het meest bijzonder vond ik de bezoeken aan de kinderoncologische afdelingen van de ziekenhuizen onderweg. Daar waren we om kinderen en hun ouders een hart onder de riem te steken en te laten zien wat er mogelijk is na kinderkanker. In 2012 nam ik opnieuw deel.
In 2018 vroeg de Vereniging of ik, samen met negen anderen, wilde helpen met de organisatie van de fietstocht. Ik vond het mooi om deze onvergetelijke ervaring nu ook voor anderen mogelijk te maken. In 2022 zat ik opnieuw in de organisatie. Tijdens deze editie fietste ik, naast de Kanjerketting, voor vier mensen die eerder betrokken waren bij de fietstocht en overleden zijn. Een foto van hen bevestigde ik op mijn fietstasje aan mijn stuur, zodat ze bij me waren. In 2027 fiets ik natuurlijk ook weer voor deze vier, helaas is er een vijfde bijgekomen.
Ik kijk er naar uit om volgend jaar met een groep survivors en brussen op de fiets te stappen, te laten zien wat er mogelijk is na kinderkanker en geld op te halen voor de Kanjerketting.
